Tempo progowe w bieganiu
Tempo progowe w bieganiu jest punktem odniesienia, względem którego Trenago ustala intensywność zadań biegowych. Pozwala przełożyć ogólne wymaganie, takie jak spokojna praca lub odcinek w pobliżu progu, na tempo odpowiednie dla konkretnego zawodnika.
Jak czytać liczbę? Tempo podaje czas potrzebny na pokonanie kilometra. Wartość 5 min/km oznacza pięć minut na kilometr, a 4 min 30 s/km szybszy bieg. Dlatego poprawa tempa progowego jest widoczna jako krótszy czas na kilometr. Kierunek zmiany wartości jest odwrotny niż przy FTP, gdzie poprawie odpowiada zwykle większa moc.
Próg jest wspólnym odniesieniem dla różnych rodzajów sesji, ale nie oznacza jednego tempa na wszystkie treningi. Spokojny bieg, dłuższy wysiłek i krótkie powtórzenia mają inne zadania. O wymaganiu konkretnej sesji decydują razem zakres tempa, czas lub dystans odcinków i przerwy. Samo tempo nie opisuje całej struktury.
Co zmienia aktualizacja progu? Przyjęcie szybszego tempa progowego zmienia punkt odniesienia do wyznaczania intensywności. Pozwala dostosować wymagania do aktualnych możliwości. Podobnie wolniejsza wartość może lepiej opisywać punkt wyjścia po zmianie przygotowania. Ważne jest, aby próg był uzasadniony danymi, a nie ustawiony wyłącznie według wyniku, który chcesz kiedyś osiągnąć.
Tempo progowe jest także wykorzystywane w prognozach biegowych i wytycznych na zawody. Prognoza uwzględnia wymagania dystansu, dlatego nie powstaje przez proste utrzymanie tempa progowego od startu do mety każdych zawodów. Samodzielny bieg i etap biegowy triathlonu również mają inny kontekst.
Co może utrudniać porównanie? Surowe tempo na trasie pagórkowatej opisuje inne warunki niż tempo na płaskim. Trenago wykorzystuje w odpowiednich analizach tempo skorygowane o nachylenie, opisane w artykule o GAP i NGP. Przy prowadzeniu tętnem lub RPE główną instrukcją może być natomiast inna miara niż tempo. Dlatego ocenę progu warto oprzeć na odpowiednich danych i przebiegu sesji, a nie na jednej średniej z dowolnej trasy.
Zbyt ambitny próg może prowadzić do zakresów trudnych do utrzymania, a zbyt zachowawczy do pracy łatwiejszej od zamierzonej. Przy wątpliwościach pomocna jest historia aktualizacji: pokazuje, skąd pochodzi wartość i czy jest nadal dobrym punktem odniesienia. Brak pomiaru należy odróżnić od rzeczywistego pogorszenia tempa.