Po co sezon dzieli się na okresy?

Okres treningowy to fragment przygotowań z określonym zadaniem. W części przygotowawczej istotne jest wypracowanie regularności, w okresach bazowych budowanie podstaw, a bliżej startu pojawia się więcej pracy związanej z wymaganiami zawodów.

Zmieniają się proporcje rodzajów sesji i przewidywana objętość. Nie oznacza to, że w danym okresie wykonujesz wyłącznie jeden typ treningu. Nazwa wskazuje dominujący kierunek pracy, a tydzień nadal łączy różne zadania.

Długość okresów zależy od czasu do startu i sytuacji zawodnika. Krótkie przygotowania nie pomieszczą tego samego układu co wielomiesięczny sezon, nawet jeśli dystans zawodów jest identyczny.

Okres pomaga więc interpretować plan jako całość. Pojedynczy łatwy dzień nie oznacza, że cały blok jest regeneracyjny, a jedna wymagająca sesja nie przesądza o charakterze kilku tygodni.

Budowa podstaw oznacza przygotowywanie do regularnej pracy, na której można oprzeć kolejne zadania. Rozwój możliwości zwiększa znaczenie bodźców potrzebnych zawodnikowi. Przygotowanie specyficzne dostosowuje trening do charakteru docelowego startu, na przykład jego długości. Tapering ogranicza obciążenie przed zawodami. Są to różne zadania w ramach jednego procesu.

Zmiana okresu nie polega wyłącznie na zmianie nazwy. Dwie sesje o podobnym czasie mogą należeć do innego układu intensywności i pozostałych treningów. Dlatego sens okresu widać lepiej w kolejnych tygodniach niż w pojedynczym wpisie.

W krótszym sezonie trzeba pogodzić te zadania z mniejszą ilością czasu. Nie oznacza to mechanicznego wykonania całej pracy z długich przygotowań w kilku tygodniach. Punkt wyjścia zawodnika i termin celu wyznaczają warunki dla planowania.

W metodyce Trenago intensywność ma wynikać z potrzeb przygotowań. Nie dzielimy treningów na dobre i złe wyłącznie według strefy: znaczenie mają dawka, cel i reakcja zawodnika. Okresy pomagają zmieniać akcenty w czasie, zamiast próbować rozwijać wszystko równie mocno w każdym tygodniu.